Als journalist kun je je permitteren bij wie dan ook in spijkerbroek en op gympies op bezoek te gaan.

Maar toen ik een vliegensvlug bezoek van de toen nog kakelverse koningin Beatrix voor de krant moest verslaan hulde ik mij x91s morgens in blauwe blazer en grijze broek. Vraag me niet waarom.

 Het koninklijk paar en zijn gevolg was die dag op weg van Den Haag naar de Wieringermeer. Onderweg werd een koffiestop gemaakt in Museum Betje Wolff, te Middenbeemster. Binnen hooguit drie kwartier zou hare majesteit de hand van de burgemeester schudden, koffie drinken en haar koninklijke blaas ledigen op de voor die gelegenheid extra opgepoetste toiletpot.

 Ook zou er een cadeau voor haar zijn. Wat dat was en wie het geven zou, moest ik ter plekke uitzoeken; ik had die informatie nodig voor mijn artikel op de voorpagina van die middag.

 Bij het bliksembezoek hoorde een fotosessie van het koninklijk paar, de burgemeester en diverse hoogwaardigheidsbekleders. De aanwezige pers x96 behalve ik liep iedereen in de gebruikelijke spijkerkleding x96 werd daartoe naar de achtertuin van het pand geleid, waar Beatrix en Claus bereidwillig poseerden.

 De persoon die de voor mijn artikel bestemde informatie zou leveren stond pal naast de koningin. Toen de fotografen klaar waren stapte ik op hem af. Ik dacht een bondig antwoord van hem te krijgen, maar de man blxe9xe9f – heel enthousiast x96 aan het woord.

 Toen ik mij na een tijdje omdraaide merkte ik dat mijn collegax92s door de mensen van de Rijks Voorlichting Dienst waren weg gedirigeerd. De dienstdoende ambtenaar had mijn persoontje over het hoofd gezien.

Toen ik de man daar even later op attendeerde reageerde hij geschrokken: x91Oh gut, ik dacht dat u bij de koningin hoorde. U ziet er ook zo netjes uitx85x92

 Ger Belmer